Ignacy Karpowicz tworzy utwory nietuzinkowe, oryginalne w warstwie językowej. Z równą lekkością sięga po stylistykę reportażu co po stylizację biblijną lub baśniową. Dotyka tematów uniwersalnych, takich jak bieda, szczęście, śmierć, miłość, samotność.

Biografia

Ignacy Karpowicz urodził się w 1976 roku w Białymstoku. Duży wpływ na jego twórczość literacką mają niewątpliwie podróże (Egipt, Etiopia, Kostaryka). Zadebiutował w 2006 roku powieścią „Niehalo”. Szybko został uznany za jednego z najlepszych pisarzy swojego pokolenia. Zdobył uznanie krytyków i czytelników. Zajmuje się też tłumaczeniem literatury pięknej (z angielskiego, hiszpańskiego i amharskiego na język polski).

„Niehalo”

„Niehalo” to debiutancka powieść Ignacego Karpowicza. Jest to historia młodego mężczyzny, Maćka, studenta, który nie akceptuje otaczającej go rzeczywistości: wszechobecnych układów, problemów finansowych czy klęsk na polu miłosnym. Akcja utworu obejmuje zaledwie jeden dzień. W powieści tej nie brakuje humoru i ironii.

„Cud”

„Cud” to historia nietypowa: już na początku książki dowiadujemy się, że Mikołaj umiera, ale nadal jest ważnym elementem powieści. U Mikołaja ustały bowiem funkcje życiowe, ale jego ciało nie stygnie. Staje się on obiektem uczuć młodej, samotnej lekarki – neurolog Anny. W utworze tym autor toczy rozważania o ludziach, którzy nie żyją pełnią życia, nie walczą o jego sens.

„Nowy Kwiat Cesarza”

„Nowy Kwiat Cesarza” to książka poświęcona m.in. Etiopii oraz kulturze i obyczajowości Abisyńczyków. Są tu elementy reportażu, literatury pięknej, eseju, pojawiają się wiersze i komentarze odautorskie, a także przepiękne fotografie. Fakty historyczne przeplatają się z obserwacjami i legendami. Całość dopełniają zabawy językiem i humor.

„Gesty”

„Gesty” to powieść, której bohater mieszkający od lat w Warszawie udaje się – zaniepokojony zdrowiem matki – do Białegostoku. Wkrótce okazuje się, że dawno niewidziana rodzicielka jest nieuleczalnie chora. Podróż do rodzinnego domu przeradza się w wycieczkę w głąb siebie – zmierzenie się z przeszłością i samotnością.

„Balladyny i romanse”

„Balladyny i romanse” ukazują ludzki świat, w którym źle się dzieje: samotność, wyobcowanie, powszechna apatia, brak potrzebnych do normalnej egzystencji rzeczy. Różnej maści bogowie postanawiają zejść na Ziemię i zaprowadzić na niej porządek. Powieść jest niebanalna i odważna. Łamie schematy. Zgrabnie łączy wątki tragiczne z komicznymi.

„Ości”

„Ości” są opowieścią o ludziach bez kręgosłupa, zakłamanych i obłudnych, o poszukiwaniu własnej tożsamości, a także o rasizmie, homofobii, braku akceptacji. Autor przedstawia nam bohaterów, którzy wydają się nieprawdopodobni, są to np. homofob sypiający z mężczyznami lub zazdrosna żona, która zdrady męża nie przyjmuje do wiadomości, ponieważ zdradzona została z mężczyzną. Okazuje się jednak, że we współczesnym świecie takie przypadki są zupełnie możliwe.

„Sońka”

„Sońka” to opowieść o miłości zakazanej. Tytułowa bohaterka, starsza wiekiem mieszkanka Podlasia, spotyka się z warszawskim pisarzem i opowiada mu pełną tragizmu i wzruszeń historię miłosną osadzoną w czasach II wojny światowej – historię swojego romansu z niemieckim żołnierzem, Joachimem.

„Miłość”

„Miłość” to powieść, której akcja toczy się w Polsce w latach powojennych oraz w połowie XXI wieku. Rzeczywistość jest odrealniona. Tematem publikacji jest homofobia. Autor czerpie garściami z własnej przeszłości. Widoczna jest także inspiracja życiem Anny i Jarosława Iwaszkiewiczów. Głównym bohaterem jest pisarz, a poruszane są m.in. wątki strachu przed coming outem i powszechnej niechęci do homoseksualistów.